miércoles, 18 de febrero de 2009
sábado, 14 de febrero de 2009
Conto de San Valentín
Onte vira como a lúa chea enchía a paisaxe para non ferir ese hoco no que callaran tódalas palabras, tódalas imaxes da ausencia: xardíns ígnotos e perigosos, de atmósferas espléndidas e por veces beleñosas. Cando a sombra lle petaba no hombreiro esquerdo mentras percorría a rúa do progreso, catro veces ó día, entraba neles a xogar á muller enemorada.
Hoxe a sombra tiña os ollos verdes esmeralda. Cando reparou neles botáronselle enrriba e aplastáronna de frío.
Entón lembrou o sabor das uvas doces a estralar no padal.
Quedouse quieta ata que alguén pitou cando o semáforo se abría. Estaba chovendo
Preguntaríalle, diríalle
eu tamén morro de medo de mirarte os ollos cheos de luz que levas, de notar ó lonxe a calor de ninguén do teu corpo vivo.
Pero calará todas as palabras, polo tremer de verte.
Pensaría nunha física que os conformase. Esfera que nunca cesara, que nunca poidera ser detida. Esfera orixinada ó redor de dous corpos en tensión
-o concepto de centro é relativo-
Sinfonía dos catro elementos, movemento dos opostos.
Fusión e Fisión,
Creación, destrucción.
Terra que a posuira e agua que a percorrese abondosa, lume que lle nacería e aire que a levase sempre. Máis alá de toda gravidade, nun espacio e nun tempo sen coordenadas. Espandíndose, condensándose.
Creando o universo.
Escollería determinados aspectos da materia, como os aromas e do movimento, a harmonía.
A música, amor, por sempre.
Pero na boca medrábanlle escuras violetas que o seu silencio abonaba e no corpo espellábanselle lúas que el ignoraba, mentras seguía alá lonxe, na liña máis luminosa do solpor, e se lle mostraba soamente como aire verde.
Ollos de castiñeiro
Nestes ollos de mar e castiñeiro
non florecen mapoulas nen candea,
a penas luz, claror de lúa chea,
Sobre un mar, unha ardora de veleiro.
E aínda unha sombra, un amieiro
me revela o río, esta area,
vou pedirlle o vento que non lea
nas barcas desa pel o meu esteiro.
Lixeira nao non deixes marea,
souto luar en ondas te abanea,
estreladas aves, guían o roteiro.
Que o ar tatuome na pel auroras,
e confundida de min na miña ardora,
vestiume de nacar e de anceio.
sábado, 7 de febrero de 2009
Manifesto fundacional da Plataforma pola defensa da Ribeira Sacra
Pasarregueiros. Foto: SelinaAsociación Cultural O Castro (Pantón), Asociación Cultural Xastreu (Castro Caldelas), Asociación de Veciños Anacos da Cidade (Ourense), Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza (ADEGA), Concello de Chantada, Concello de Monforte de Lemos, Concello da Pobra de Brollón, Federación Galega de Turismo Rural (FEGATUR), Fundación Xermán Estévez, Lugosur (Asociación de Turismo Rural da Ribeira Sacra e O Courel), Turisacra (Asociación Empresarial de Turismo Rural da Ribeira Sacra)
viernes, 6 de febrero de 2009
As Tarefas de Heracles
Lavar con lama o deserto
e prantar luceiros na sombra,
percorrer os embigos da Terra,
e ancorarse ó seu corazón de cristal.
Espertar ós devas da Terra, durmidos baixo o asfalto,
replantar os musgos luminiscentes no interior das covas.
Lavar as aguas coa luz líquida do corazón dos cetáceos.
Atizar ó lume ós crisois
e ás fraguas das xeodas.
Guiar os ollos dos corazóns dos homes ás estrelas.
Botar bolboretas violetas ó ar
e limpar as azas polucionadas dos ánxeles.
Restituirlle á Deusa todo o amor violado,
e transmutar os suspiros das almas en aromas.
Romper a dor na raza dos homes,
e restaurar o reino da inocencia.
Engarzar os aneis da armonía
e facer con eles unha rede entre todos os seres.
Esparexer alento áurico que os traspase
e só entón, derramar o cáliz do amor.
Restaurar a maxia dos catro elementos
e que a súa sabedoría cósmica se instaure na Terra.
Durmir ó dragón con cantos de nai amorosa
e, cun carimbo dourado, selar a porta onde o mal mora.
lunes, 2 de febrero de 2009
Un arte
Cuántas cosas parecen estar hechas con el propósito
De que se pierdan que su pérdida no sea un desastre.
Pierde cada día algo. Acepta la emoción
de perder las llaves de casa, esa hora que pasa tontamente.
Dominar el arte de la pérdida no es complicado.
Ahora ve mas lejos, pierde con más rapidez:
Lugares, nombres, y donde fuera que pretendieras viajar.
Nada de esto te traerá un desastre.
Yo perdí el reloj de mi madre. ¡Y mira! También la última
o penúltima de mis tres adoradas casas se esfumó.
Perdí dos ciudades, entrañables ambas. Y lo que es peor,
un par de reinos que me pertenecían, dos ríos, un continente.
Los extraño, pero no fue un desastre.
Incluso perderte (tu voz cariñosa, ese gesto que amo)
me moverá a engaño. Es evidente
que dominar el arte de la pérdida no es tan complicado;
aunque (¡Toma nota!) pueda parecer un desastre.
Elizabeth Bishop
E. Bishop: Massachussets 1911
Premio Pulitzer en 1965
Profesora en la U. de Harward y en la de N.Y.
Publicó 8 libros con unos 100 poemas.
Murió en 1979
domingo, 1 de febrero de 2009
Axuda Mutua
…En todos estos casos, el papel más importante lo desempeña un sentimiento incomparablemente más amplio que el amor o la simpatía personal. Aquí entra el instinto de sociabilidad, que se ha desarrollado lentamente entre los animales y los hombres en el transcurso de un período de evolución extremadamente largo, desde los estadios más elementales, y que enseñó por igual a muchos animales y hombres a tener conciencia de esa fuerza que ellos adquieren practicando la ayuda y el apoyo mutuos, y también a tener conciencia del placer que se puede hallar en la vida social…
…El amor, la simpatía y el sacrificio de sí mismos, naturalmente, desempeñan un papel enorme en el desarrollo progresivo de nuestros sentimientos morales. Pero la sociedad, en la humanidad, de ningún modo le ha creado sobre el amor ni tampoco sobre la simpatía. Se ha creado sobre la conciencia -aunque sea instintiva- de la solidaridad humana y de la dependencia recíproca de los hombres. Se ha creado sobre el reconocimiento inconsciente o semiconsciente de la fuerza que la práctica común de dependencia estrecha de la felicidad de cada individuo de la felicidad de todos, y sobre los sentimientos de justicia o de equidad, que obligan al individuo a considerar los derechos de cada uno de los otros como iguales a sus propios derechos…
…En la práctica de la ayuda mutua, cuyas huellas podemos seguir hasta los más antiguos rudimentos de la evolución, hallamos, de tal modo, el origen positivo e indudable de nuestras concepciones morales, éticas, y podemos afirmar que el principal papel en la evolución ética de la humanidad fue desempeñado por la ayuda mutua y no por la lucha mutua. En la amplia difusión de los principios de ayuda mutua, aun en la época presente, vemos también la mejor garantía de una evolución aún más elevada del género humano.
Piotr Kropotkin




