Ángelica Lidell no FITO ( Festival Internacional de Teatro de Ourense)

Cun catarrazo tremendo terei que perderme esta noite a actuación de Ángelica Lidell dramaturga e actriz desobediente a todo convencionalismo empeñada en mostrarnos o lado máis escuro da vida, esta vez encarnando o personaxe de Jaqueline Du Pré
Aquí lles deixo uns vídeos:

Discurso en directo
Premio Valle Inclán de teatro
Ángelica Lidell 1

Sarabela Teatro. Un luxo para a nosa cidade

Acabo de chegar do Auditorio, contenta e marabillada de ver a estrea desta versión escénica da obra de Blanco Amor que cumpre 50 anos da súa primeira publicación.
Coñezo e admiro dende hai moitos anos a labor deste grupo de persoas dirixidas pola sensibilidade exquisita de Ánxeles Cuña que sempre nos sorprende con engados como o de hoxe.

Son nove actores: Sabela Gago, Elena Seijo,Fina Calleja, Nate Borrajo, Tito Asorey, Josito Porto, Suso Díaz, Fernando Dacosta e apresenza da estupenda actriz Rosa Álvarez. A música en directo a cargo de Yuri Sidar e Vadim Yukhnevich. A parte técnica a cargo de Rubén Dobaño, José Manuel Bayón e David Varela. Con especial mención á dramaturxia realizada por Begoña Muñoz e Carlos Couceiro.

Un elenco de luxo no que resalta a construcción do Cibrán realizada por un Fernando Dacosta expléndido en infinidade de rexistros e matices e a do Bocas, na que Suso Diaz está como dentro dun traxe feito á medida. A posta en escea coral, apoiada pola música en todo momento, mantén o ritmo perfecto do drama e o espazo escénico motiva á imaxinación que, voando por riba do atrezzo, insunúa eses lugares tan entrañables da narrativa blancoamoriana, parte do imaxinario colectivo da ouensanía literaria.

Noraboa, noraboa. Bravo, bravo.

Eu llela recomendo, non deixen de vela.

Argelino servidor de dos amos

Onte, no teatro Principal tivemos a oportunidade de ver “Argelino, servidor de dos amos” de man da compañía de teatro Animalario. Entradas a moi bo prezo para un espectáculo estupendo.
Inspirada en Arlecchino, servidor de dous amos, de Carlo Goldoni (do que se conmemora o terceiro aniversario do seu nacemento), e con todos os recursos da Comedia dell’Arte, pon en escena unha sátira que opina, dun xeito transgresor e provocativo, sobre a emigración, a familia burguesa, o matrimonio, os malos tratos, as relacións de poder… e non deixa indiferente. Hoxe, como no século XVIII, a sociedade segue a estar rexida pola desigualdade en función do xénero ou da camada social de pertenencia
Argelino, que ben podería ser un emigrante dos que aparecen nos xornais calquer día, é interpretado por Javier Gutierrez a fume de carozo e cunha chispa especial que por veces conxela a risa e outras faina estourar de humor negro. O momento no que intenta pegar unha carta con miga de pan que se traga da fame que ten, ou no que se come a sí mesmo son gags rotundos.
Dirixido por Andrés Lima sobre unha versión de Alberto San Juan, o espectáculo, mostra a través dos seus oito actos, un ritmo trepidante nun espacio escénico no que as portas, dun falso exterior, ábrense e péchanse sen parar, para que os actores e actrices, coma se dun coro se tratara, mostren a impecable calidade das súas interpretacións.
Sei que estiveron no Festival de Teatro de Ribadavia con Últimas palabras de Copito de Nieve, pero é a primeira vez que os vexo en directo. Hai un par de anos ou tres (!¡) unha amiga deleitoume polo cumple cun dvd coa gravación de Alejandro y Ana, foi cando os coñecín. ¡Que volten!