2012

Din don dan!

Hay uns anos escollín este poema para estas datas, hoxe encontreino na voz de Chicho Sánchez Ferlosio.

BOAS FESTAS!

Demeter e Perséfone

 Deméter a Dadora de Vida  e Dispensadora da Morte cíclica.
Ela é o útero e a súa filla Perséfone é a Doncela do Renacemento e a Rexeneración indentificada coa lúa, a primavera, as serpes e o Mundo Subterráneo.

Esta Gran Deusa, desdobrada en dous ou tres aspectos, representa o poder sustentador da vida presente nas  forzas e enerxías da Terra, cos seus florecimentos e repregues estacionais, que influían na vida das persoas e nas súas formas culturais.

 En Perséfone temos á ancestral deusa que descende ao Mundo Subterráneo actuando de redentora ou resurrectora; un rol mítico tamén característico en Inanna, Ishtar e Isis. A Gran Deusa enxendra non só fillas divinas senón tamén fillos e amantes-consortes identificados co potencial da vexetación, o cereal e o renacemento cíclico. Dentro dos Misterios de Eleusis está o culto de Dioniso, deus dos novos brotes e arquetipo masculino, e o de Adonis como amante de Perséfone-Afrodita para celebrar eo "hierosgamos" a unión sexual sagrada da parella divina.

Como Deusa Nai, Deméter enxendra a súa filla xunto coa creación simbolizada na primavera. Ambalasduas viven xuntas e poñen en marcha os ciclos da vida cósmica, vexetal, animal e humana. A filla é iniciada pola Nai pero a medida que crece e madura, comeza a alonxarse dela. Percorre distintos lugares animando a creación e por onde ela camiñaa todo crece e florece.

Un día escoita uns lamentos que proveñen do fondo dunha cova, encende unha antorcha e descende ao Mundo Subterráneo dos Mortos. Cando estes ven a luz alégranse coa presencia da xoven deusa e encontran nela a esperanza do renacemento, ela será a súa raíña-sacerdotisa  e lles ofrendará o froito da Árbore da Vida: a granada. Neste ámbito trae o outono e comeza o  cíclo,  permitindo á natureza e aos seres vivintes despoxarse do vello. Un proceso tamén vivido polas almas dos mortos ás que Perséfone está iniciando para o seu ingreso noutra forma de vida. Demeter, pola súa parte, reprégase e, en ausencia da filla, asume a faz de Hécate, deusa outonal e invernal da terra e das encrucilladas. E neste sentido, non é a nai atormentada pola perda, senón a Anciá Sabia  que oculta as raíces e as herbas curativas debaixo da terra e dentro das covas onde a vida se refuxia ata que o ciclo de vida se complete.
Esta retracción da Nai, e o descenso da filla é a manifestación da Deusa como a "Tomadora de Todo", a dispensadora da "morte temporal", que resgarda no fondo de cada ser vivo a chama da vida en estado de latencia e espectación, coma o grao de cereal, morto durminte, en espera de ser aventado e resucitar nunha nova planta.
Co retorno da primavera a filla emerxe e a Nai volta a poboar o mundo. A vida durminte nace sobre a terra: as femias paren, as plantas florecen...a natureza renóvase e hai festas, alegría e esperanzas compartidas.

O mito ancestral da transformación cíclica de Inanna e Dumuzi; Ishtar e Tamuz; Isis e Osiris como así tamén os cultos do folklore pagano europeo estudado por Sir James Frazer en "A Rama Dourada" seguen o mesmo patrón arquetípico de Démeter e Perséfone. Pola súa parte, os evanxelistas rodearon a figura de Xesús coas metáforas sagradas do mito matrístico para predicar a morte e resurrección do fillo divino identificado co grao de trigo e así difundir unha nova relixión sen a Deusa Nai.

Samahín

Feliz Fin de Ano

do calendario da Terra

da Antiga Europa

Que os nosos familiares que camiñan

polo outro lado retornen á nosa vida nos tres días

do antigo festival que inicia o ano.

Que as benzóns de todos os nosos ancestros

e ancestras se derramen sobre os nosos fogares

e sobre a Mai Terra.

Que o servizo do Amor sexa realizado á perfección,

e todas e todos poidamos lembrar que somos responsables

de todos os seres sentintes.

Por un mundo mellor

Por todas nosas relacións

Polas 7 próximas xeneracións

Arboreda das Fillas de Gaia os saúda.

www.arboledadegaia.es

Círculo de lúa en Mabón

...En alabanza míña bailaredes, comeredes, faredes música e vos regocixaredes, xa que miña é a éxtase do espírito e míña é tamén a alegría da Terra, xa que a miña lei é o amor a todas as cousas...
                                                               ( Texto do "Mandato de la Gran Madre")

14 de abril

Ilustración de Ana Juan

VIVA A REPÚBLICA!!!!

A pola III!!!!

Felices festas!

Ilustración de Ana Juan

Coa tinta dos desexos tatúo letras de paz e luz para este novo ciclo que comeza.

Que non falte o lume nos nosos fogares

Que a chuvia sega a verdecer os campos

Que a terra novamente nos colme

Que os ventos nos sexan propicios

Que os sorrisos e a ledicia nos bendigan. 

Felices Festas!

Celebrando Mabon

 Celebramos a abundancia e agradecendo os froitos colleitados, loubamos á Nai

 Ofrecimos e bendecimos o pan de Mabon. Saboreamos o Amor, ingrediente básico.

 Compartimos 

 Danzamos a alegría de estar xuntas

 Aprendendo e nutríndonos

E prendimos o primeiro lume do ano

Feliz Mabon!

Villancico Laico-gitano

Foto: Florian Barbu

Vente amigo vamos a ver
al hombre nuevo que va a nacer.
El valor y la fortuna
se pelearán por abrirle la cuna.
Está tan vivo y gracioso
que no te acuerdas de ver si es hermoso.

Vente niño vamos a ver
a este sol nuevo que quiere nacer.
Vente a ver como ha brotado
la llama viva del fuego apagado.

Llorará sin fundamento
y se le olvida cuando está contento.
No comprende el churumbel
pero tampoco nosotros a él.

Vente prima vamos a ver
la luna nueva empieza a crecer.
Vente a ver como ha salido
la rama fresca del árbol partido.

No podrá ver el futuro
pero sabrá vivir inseguro.
Será igual a otro cualquiera
pero a su estilo y a su manera.

Vente amigo vamos a ver
la fuente clara que rompe a correr.
Vente amigo vamos a ver
si el hombre nuevo pudiera nacer.

Letra y música: Chicho Sánchez Ferlosio

Magosto

Noite de Defuntos

O vento rasga as nubes,

raspa as herbas do camposanto.

No centro, o círculo ancestral.

Ó sinal do oeste, lugar das augas,

das bágoas das mulleres: nubes de leite.

Enxaugues de panos en sal.

Ó sinal do leste, lugar dos ventos,

das flores, das gaitas,

da poesía: linguaxe dos paxaros.

Batallas floridas, grandezas da linaxe.

No sul de luz, lugar do lume,

das fogueiras, das piras

das lapas: purificación.

Icineración de antergas escuridades.

No norte, lugar da terra,

da abundancia, dos alimentos

da sabedoría: ágape nutricio.

Agradecimento da herdanza

Marchan as sombras

Polas quebradas da noite.

Camiñan pola ponte

que por esta noite se tende,

para iniciar o novo ciclo

de vida morte e vida

fotos: Selina

Samaín

fotos: Selina

Celebrando Mabon

Cea de Mabon (foto Selina)

Co equinocio de outono entramos nos días máis escuros do ano. O sol móvese hacia o Sur e a luz inicia o seu período de descenso. É o momento de preparase para entrar no íntimo e agradecer á Nai Terra os froitos do ano.
Así celebramos en círculo a cea de Mabon en casa de Ana: Raquel fixo pan e a casa arrecendía con aromas especiais de marmeladas, marmelos, galletas, bizcoitos e a increíble ensalada de Mabón na que non faltaba a granada, as noces, abelás, améndoas, uvas... E todos os belísimos ritos bailes e cánticos, vestidas coas mellores galas e protexidas por Dana.
Co corazón ben aberto sementamos as sementes dos noso desexos para esta fase do ano e fixemos a rolda da palabra agradecida.
Grazas Nai por toda a abundancia, por toda a beleza.

Isis e Osiris

Interesante vídeo que me atopei navegando, ao final semella un pouco publicitario da masonería, pero decidín insertalo polo que ten de interpretación mitolóxica. Sirio, Isis, María...?

Solsticio

As máxicas herbas do solsticio orballadas na noite, para lavar a cara ó mencer.

O hipérico, herba da alegría espantadiaños e poderosa
Fiuncho, planta de Adonis cuia sangue converteu en anémonas Afrodita.
A verbena, para romper os nudos e sacar as espiñas.
Artemisa, herba da deusa Gaia, ancestro das mitilóxicas fadas.
O Romeu, herba dos trovadores, consagrada ó recordo e a amizade.
Madreselva do amor fratenal
A rosa mística nacida da sangue do reiseñor inmolado ó amor.

Terra o meu corpo, auga o meu sangeu, aire o meu alento e lume o meu espríto!

Entroido

Cada día arde coma papel no vento, os momentos son estouros de foguete.

Os tambores vibran a terra e a ledicia baila en portas e ventás.

Fotos: Selina

Noiteboas

Foto: Luís Vence

Uhna xa está afeita a soedade, xa teño pasado moitas noiteboas e noitemalas soa.
Lembro a primera vez. Un tremer se me anicaba no peito, e ó mesmo tempo unha emoción descoñecida facía que me sentise ben, era a proba, unha máis, para afacerme dunha vez por todas a verdadera realidade desta existencia. O lume aceso, a música, Felisa, a miña gata, a cociña, na que fixen deliciosos postres e un par de copas de bo viño foron os elementos que enchían esa intimidade, na que a pesares das moitas ausencias, do moito desamor, acabei aceptando de bo gusto.
O tempo das esixencias á vida, do sofrimento gratuito, pasaba. Era como unha liberación sentirme despoxada deses vellos sentimientos que nos atan. Comprendín dunha vez por todas que o desapego era o karma que debería aceptar. Foron, son tantas as leccións nese sentido que a aceptación da vida, como me vai vindo é o que conforma hoxe a miña filosofía vital.
Na aldea por estas datas sempre vai moito frío e a xeada é todo un espectáculo de brillos e as estrelas relocen coma nunca. Alí o tempo non ten reloxos e sobran os neóns. Nos soutos os xabaríns e os esquíos teñen un festín de castañas e as landras abondan polos camiños. As corzas baixan á ribeira e os teixugos agabean polos montiños. Un belén espectacular para vivir o solsticio de inverno como a oportunidade cíclica de medrar cara adentro, atizar a chama e renacer.

COS MEUS DESEXOS DE PAZ, HARMONÍA E AMOR NESTAS DATAS

Un poema de Agustín García Calvo que cantaba o finado Chicho Sánchez Ferlosio

Don din, din dan. Ya
la gracia nevando,
el puerco sangrando,
la perla temblando,
la llama llamando,
y el chantre cantando
y el ama amasando:
nevando
la gracia en la ciudad
sin fe.
¿Dónde, dónde, donde fue?
Pues aquí
pues allá.
No sé
Pero ¿que más da?
La luna rocío,
el sol su sed;
el rico oro,
el pobre palidez.
¿Eh, eh.?
¡Ah, ah !
Uno solo tiene
aquello que da

Don din, din dan. Ya.
Nacida la vida,
la peña florida,
la loba dormida,
la casa caída,
la leche vertida,
la cierva parida;
la vida
nacida del mar
sin fe.
¿Cómo, cómo, cómo fue?
Pues así,
pues asá.
No sé.
Pero ¿qué más da?
Tristeza el espejo,
los ojos miel;
amor el hombre,
justicia la mujer.
¿Eh, eh?
¡Ah, ah!
Lo que olvide uno
todo eso sabrá

Don din, din, dan. Ya
La grana, granada.
El alba, alborada,
la mora, morada.
La pólvora helada,
la carne, encarnada,
la sombra asombrada,
granada,
la granada de la paz
sin fe.
¿Cuándo, cuándo, cuándo fue?
Pues ayer;
pues será...
No sé.
Pero ¿que más da?
La cal delirio
el vino pez;
el reo cáñamo
y el terciopelo el juez.
¿Eh, eh?
¡Ah, ah !
Cuando muera el alma
alguien nacerá

Don din, din dan. Ya

La muerte muriendo
y el río riendo
y el papa paciendo
y el nardo nardiendo
y el rojo rugiendo
y el lirio liriendo
y el credo creyendo
y Adán sin atuendo
de estrella en estruendo
neverdinaciendo:
muriendo
muriendo la fidelidad
sin fe
¿Cómo? ¿Cuándo? ¿Dónde? ¿Qué?
Te diré:
Pues verás:
No sé.
Pero ¿qué más da?
¿eh?
¡Ah!
todo lo que esperes,
jamás lo verás.

Don din, din dan, din don dan