In Memoriam de J. Vidal Beneyto

José Vidal Beneyto en 1972, foto: El país

Sei que moitos ímoslle botar de menos e que mercar El País xa non terá ningún alicerce ao faltar a súa lúcida columna de librepensador e periodista independente. De sempre fun admiradora da súa traxectoria vital e comprometida, dende o seu papel primordial no logro do, chamado polo franquismo, O Contubernio de Munich, ata a súa participación coma coselleiro científico de Attac . Longa vida á semente do seu xeneroso e fecundo pensamento.

Dolores

No 20 aniversario do seu pasamento: un poema de Alberti cantado por Rosa León

Cabodano

María (foto: Selina)

Hoxe hai dous anos que tre fuches, María, miña nai... desconcertada e sempre perdida nun remuíño de amor.

A Benedetti

Vostede que xa queimou as naves e nos deixa un museo de nostalxias,

e que nunca quixo remar nocturnamente a outra ourela que non fose a nosa.

Que non se salvou conxelando o xúbilo, comprendeu tan ben o despoblado e desértico corpo (aínda que docente) ó que só lle importa a ausencia.

Vostede, como Laura Avellaneda, nos deixa, sen saber o soa vai a quedar a nosa morte sen a súa vida.

E eu, que desafino ó entonar os salmos, somente podo poñer sobre a terra que o cobre unha postal de París, un retrato de Claudia Cardinale e beberme un whisky á súa memoria.

Á Morte de Suso Jares

. "... meu amor con sangue
nos beizos,
meu amor con sangue
nas mans.
Meu amor o lume da terra
meu amor o lume ..."