Marilyn

Il n'aurait fallu

 

Il n'aurait fallu
Qu'un moment de plus
Pour que la mort vienne
Mais une main nue
Alors est venue
Qui a pris la mienne

Qui donc a rendu
Leurs couleurs perdues
Aux jours aux semaines
Sa réalité
A l'immense été
Des choses humaines

Moi qui frémissais
Toujours je ne sais
De quelle colère
Deux bras ont suffi
Pour faire à ma vie
Un grand collier d'air

Rien qu'un mouvement
Ce geste en dormant
Léger qui me frôle
Un souffle posé
Moins une rosée
Contre mon épaule

Un front qui s'appuie
A moi dans la nuit
Deux grands yeux ouverts
Et tout m'a semblé
Comme un champ de blé
Dans cet univers

Un tendre jardin
Dans l'herbe où soudain
La verveine pousse
Et mon coeur défunt
Renaît au parfum
Qui fait l'ombre douce

Il n'aurait fallu
Qu'un moment de plus
Pour que la mort vienne
Mais une main nue
Alors est venue
Qui a pris la mienne

Paroles: Louis Aragon. Musique: Léo Ferré 1961 "Les chansons d'Aragon chantées par Léo Ferré" © Barclay

O lume das Mulleres. Candeloria 2012

Iluminamos o lume das Mulleres polo ben de todos os seres sentintes e pola nai Terra. Velaremos este lume coma gardiás, con amor e consciencia, e renovaremos a súa forza todos os anos en cada Candeloria.

O lume das Mulleres do ano 2012 estará adicado á sandación do masculino planetario.

Adicamos este lume para que todos os homes do planeta esperten á consciencia de paz e de unidade e se poñan en marcha para sandar ao mundo.

Adicamos esta chama á sandación das imáxes arquetípicas do eterno masculino que habitan no inconsciente de cada muller. Para que as mulleres aprendamos a educar aos nenos para que sexan homes cabais e amorosos. Para a sandación das relacións entre homes e mulleres.

Ofrendamos este lume para axudar e protexer no seu camiño aos homes que xa están traballando pola Terra e a Tribu, que honran o feminino e coidan da vida. Somos conscientes de que sen vós endexamáis podería sandar o feminino planetario, gracias compañeiros.

Que esta cálida luz acompañe en toda circunstancia aos nosos fillos, pais, avós, irmáns, esposos, netos, sobriños, afillados, noivos, amantes, compañeiros, amigos…

Polas 7 próximas xeneracións.

Por todas nosas relacións.

A PLEGARIA DO LUME DAS MULLERES

(texto de Marianna García Legar)

Este  é o  lume das mulleres.

O lume que ilumina e espanta as tebras da noite e os seus perigos.

O lume que quenta ao noso pobo e sempre se ofrece como abrigo.

O lume que cociña a provisión infinda de alimento para todos os seres.

O lume que deu oriXe á palabra fogar.

Este é o lume feminino, Fillo da Madeira e neto das Fragas.

O lume da transmutación, que todo o transforma.

A súas chamas son a cabeleira de Brigid alonxando os medos co poder da súa frecha flamíxera.

A súa luz é a presenza de Nosa Señora a Candeloria derramando esperanza.

O seu lume é a fouce radiante de Mari cortando a ignorancia que sustenta as guerras.

Este lume protexe da destrucción do fogo e os seus perigos.

Este lume é a nai dos lumes da rolda do ano.

Este é o lume das mulleres.

O lume onde estamos velando polos nenos e nenas dos tempos futuros.

A chama da benzón de todas as mulleres que están abrazando ao mundo

levando amor e sanación aos seres doentes e enfermos.

Esta fogueira é a alquimia sagrada feminina iluminando á familia humana,

sandando para sempre as visións erróneas,

realizando espontáneamente e sen esforzo todos os bos propósitos.

Este é o lume onde oramos polos homes,

a outra metade da familia humana, carne da nosa carne e luz dos nosos ollos.

Para que eles poidan manifestar xunguidos a fermosa nobleza masculina

protexendo e honrando á familia humana e á Terra.

Este é o lume das mulleres.

A fogueira onde queimaron ás nosas yayas vellas e a os avós que as acompañaban.

Nas nosas linguas hoxe falan as voces ancestrais.

Polo ben dos seres ofrendamos as súas mortes, así como ofrendamos

a vida renovada que nace en cada Candeloria.

Que a súa calor sustente a vida da Tribu

que o seu poder restaure a saúde da Terra.

Decisión

Cambiar o "foi" por "o que quixen ser".
Retornar a capturar o que foi: O amor ao efectúado.
Non pensala, a posteriori se explíca. A decisión se toma!

2012

Houbese querido máis que isto, e a vez... nada!

NUIT DU COEUR
Otoño en el azul de un muro: sé amparo de las pequeñas muertas.
Cada noche, en la duración de un grito, viene una sombra nueva. A solas danza la misteriosa autónoma. Comparto su miedo de animal muy joven en la primera noche de las cacerías.

Extracción de la piedra de la locura

Din don dan!

Hay uns anos escollín este poema para estas datas, hoxe encontreino na voz de Chicho Sánchez Ferlosio.

BOAS FESTAS!

Outono

Bimbios. O Pereiro

Mazaira brava. Eiradela

Composición

Carballo. Luíntra

Sinais. Costa de Espiñas

Cogordo. A Seara

Demeter e Perséfone

 Deméter a Dadora de Vida  e Dispensadora da Morte cíclica.
Ela é o útero e a súa filla Perséfone é a Doncela do Renacemento e a Rexeneración indentificada coa lúa, a primavera, as serpes e o Mundo Subterráneo.

Esta Gran Deusa, desdobrada en dous ou tres aspectos, representa o poder sustentador da vida presente nas  forzas e enerxías da Terra, cos seus florecimentos e repregues estacionais, que influían na vida das persoas e nas súas formas culturais.

 En Perséfone temos á ancestral deusa que descende ao Mundo Subterráneo actuando de redentora ou resurrectora; un rol mítico tamén característico en Inanna, Ishtar e Isis. A Gran Deusa enxendra non só fillas divinas senón tamén fillos e amantes-consortes identificados co potencial da vexetación, o cereal e o renacemento cíclico. Dentro dos Misterios de Eleusis está o culto de Dioniso, deus dos novos brotes e arquetipo masculino, e o de Adonis como amante de Perséfone-Afrodita para celebrar eo "hierosgamos" a unión sexual sagrada da parella divina.

Como Deusa Nai, Deméter enxendra a súa filla xunto coa creación simbolizada na primavera. Ambalasduas viven xuntas e poñen en marcha os ciclos da vida cósmica, vexetal, animal e humana. A filla é iniciada pola Nai pero a medida que crece e madura, comeza a alonxarse dela. Percorre distintos lugares animando a creación e por onde ela camiñaa todo crece e florece.

Un día escoita uns lamentos que proveñen do fondo dunha cova, encende unha antorcha e descende ao Mundo Subterráneo dos Mortos. Cando estes ven a luz alégranse coa presencia da xoven deusa e encontran nela a esperanza do renacemento, ela será a súa raíña-sacerdotisa  e lles ofrendará o froito da Árbore da Vida: a granada. Neste ámbito trae o outono e comeza o  cíclo,  permitindo á natureza e aos seres vivintes despoxarse do vello. Un proceso tamén vivido polas almas dos mortos ás que Perséfone está iniciando para o seu ingreso noutra forma de vida. Demeter, pola súa parte, reprégase e, en ausencia da filla, asume a faz de Hécate, deusa outonal e invernal da terra e das encrucilladas. E neste sentido, non é a nai atormentada pola perda, senón a Anciá Sabia  que oculta as raíces e as herbas curativas debaixo da terra e dentro das covas onde a vida se refuxia ata que o ciclo de vida se complete.
Esta retracción da Nai, e o descenso da filla é a manifestación da Deusa como a "Tomadora de Todo", a dispensadora da "morte temporal", que resgarda no fondo de cada ser vivo a chama da vida en estado de latencia e espectación, coma o grao de cereal, morto durminte, en espera de ser aventado e resucitar nunha nova planta.
Co retorno da primavera a filla emerxe e a Nai volta a poboar o mundo. A vida durminte nace sobre a terra: as femias paren, as plantas florecen...a natureza renóvase e hai festas, alegría e esperanzas compartidas.

O mito ancestral da transformación cíclica de Inanna e Dumuzi; Ishtar e Tamuz; Isis e Osiris como así tamén os cultos do folklore pagano europeo estudado por Sir James Frazer en "A Rama Dourada" seguen o mesmo patrón arquetípico de Démeter e Perséfone. Pola súa parte, os evanxelistas rodearon a figura de Xesús coas metáforas sagradas do mito matrístico para predicar a morte e resurrección do fillo divino identificado co grao de trigo e así difundir unha nova relixión sen a Deusa Nai.

Samahín

Feliz Fin de Ano

do calendario da Terra

da Antiga Europa

Que os nosos familiares que camiñan

polo outro lado retornen á nosa vida nos tres días

do antigo festival que inicia o ano.

Que as benzóns de todos os nosos ancestros

e ancestras se derramen sobre os nosos fogares

e sobre a Mai Terra.

Que o servizo do Amor sexa realizado á perfección,

e todas e todos poidamos lembrar que somos responsables

de todos os seres sentintes.

Por un mundo mellor

Por todas nosas relacións

Polas 7 próximas xeneracións

Arboreda das Fillas de Gaia os saúda.

www.arboledadegaia.es

15 O OURENSE

15 O Ourense on PhotoPeach

Mentras non falte ningunha todo irá ben...

En la Casa Deshabitada, bajo el empuje tranquilizador de las estrellas, parece que de pronto se resuelve la pregunta de los astrónomos más osados; únicamente percibimos un pequeño matiz de la existencia porqe nuestro universo es tan sólo uno de los muchos universos que están fuera y dentro de nosotros. Y el punto ciego en que nos instalmaos en la Casa Deshabitada permite sentirlos todos simultáneamente.
En este universo soy lo que he creído ser.
En éste, lo que me han dicho que era.
En éste, lo que he llamado mi conciencia, o cuando me he puesto más grandilocuente, mi alma.
En éste veo mi cuerpo, mi instinto, mi sexo, mi sudor, mis excrementos.
Éste es un juego entre mis dolores y mis placeres.
Éste es el que he formado con las trampas de la memoria.
En este otro contemplo claramente el envejecimiento de las facciones de mi piel.
En este universo estoy ya muerto.
En este otro, sin embargo, soy inmortal y me río de mis temores infundados, cuando me creía mortal.
Este universo gigantesco, caótico, reúne todo lo que he atribuído al sueño y a su libertad incomprensible desde los otros universos.
En este universo está claro el sentido de todas las cosas.
Pero en este otro lado es absurdo.
Y éste es tan gélido que niega siquiera mi existencia.
Y este otro es tan cálido que aún debe asistir a su propio nacimiento.
En este universo yo no naceré jamás.
Este otro, en cambio es un espejo en que se reflejan todos los rostros que he tenido y todos los que podré tener.

Rafael Argullol. Visión desde el fondo del mar. Libro V: La Casa Deshabitada. Ed. Acantilado Bcn. 2010

Utopía

A utopía está no horizonte. Achégome dous pasos, ela se alónxase dous pasos. Camiñoo dez pasos e o horizonte  córrese dez pasos máis aló. ¿Para qué serve a utopía? Para eso serve: para camiñaar. 

EDUARDO GALEANO

Alma López

Our Lady 1999

 Naceu en Los Mochis, Sinaloa, México. Estudou na Universidad de California e o seu traballo foi exposto  en museos e organizacións de California, Ciudad de México, Ciudad Juárez, Nápoles, Italia e Irlanda. Polo seu traballo, activismo, e a súa web, Alma López é unha  das artistas activistas máis visibles das vanguardas chicanas feministas no país.

,

Our Lady of Controversy ©2008 Acrylic on 3' x '4' canvas

López gañou notoriedade en 2001, cando a Igrexa Católica intentou censurar a exhibición desta imaxe na exposición de Cyber ​​Arte: Encontro entre Tecnoloxía e Tradición, no Museo de Arte Popular Internacional en Santa Fe, Novo México. A controversia que durou nove  meses tivo gran importancia local, nacional e internacional, e puxo en cuestión a autonomía institucional dos museos públicos.
As súas obras abren novos camiños de interpretación da iconografía colonial mexicana.
 A serie 2004 de pinturas acrílicas, Corazon / Virxe,  sitúa os dous emblemas por excelencia do catolicismo mexicano: O Sagrado Corazón e a Virxe de Guadalupe, no contexto da vida común e da cultura popular, a través de referencias para tatuaxes e graffitis.

Círculo de lúa en Mabón

...En alabanza míña bailaredes, comeredes, faredes música e vos regocixaredes, xa que miña é a éxtase do espírito e míña é tamén a alegría da Terra, xa que a miña lei é o amor a todas as cousas...
                                                               ( Texto do "Mandato de la Gran Madre")

Avisos

 AVISOS

AVISO CLASIFICOSADO I

No fumo,
no bebo alcohol,
soy vegetariana,
haragana y dulce.
Busco un príncipe que sepa ser sapo,
que le guste el rock and roll,
lo transpersonal de las mariposas,
las caminatas en silencio y la poesía.
Los que no entienden a Jung,
aborrecen la astrología,
carentes de sonrisa
e inexpertos en amaneceres:
abstenerse.

Sólo pido:
un puñado de tardes frente al río,
el amor innombrable
y un eterno compromiso de ser libres.


AVISO CLASIFICOSADO II

Cansada de héroes desvalidos
busco dragón sobreviviente,
con llamarada que encienda la noche
y entibie mi vulva en los inviernos.


AVISO CLASIFICOSADO III

Bruja busca mechón de cabello enamorado
para conjurar esta tarde de recuerdos.
Abstenerse aquellos que no gustan
del invierno, del fuego o de los vuelos.


AVISO CLASIFICOSADO IV

Bruja busca sonrisa y semen para hechizo.
Se compromete a devolver el excedente al dueño.
El objetivo es noble:
regalarme una noche con estrellas.


AVISO CLASIFICOSADO V

Busco hombre
con mirada de peces
sonrisa de mago
puños de militante
risa de niño
sexo de lobo feroz
semen de colmena
torso de silencio.
Abstenerse los que ya no se asombran
ni se entregan.


En “Mujer Raíz”, Ediciones digitales Palabra Chamánica, La Plata, Buenos Aires, 2011.

Germana Martin nació en la ciudad de La Plata el 4 de julio de 1961. Autora de diversos cuadernos de autoconocimiento y creatividad femenina, “Mujer Raíz” es su primer libro de poemas en formato digital. 
Vía

Labirinto

Dende sempre a humaniade ten utilizado os deseños da xeometría sagrada cun propósito transcendente.
De entre todos, o labirinto é unha das formas mais ricas en matices e o seu poder de transmutación sanadora convírtenno nunha chave preciosa nos rituais de percura e crecimento persoal.
Esta xeometría está presente en todos os pobos e culturas. Podemos velos nos innumerables petroglifos da cultura Castrexa. Os indios Hopi utilizábannos para conectar coa Nai Terra e Vikingos e pobos mariñeiros da antigüedade facían uso deles como ferramenta de poder e videncia antes de facerse ao mar. Incluso podemos velos en igrexas cristiás como estabilizadores e potenciadores das enerxías telúricas (Catedral de Chartres)
Deseñalo e participar na súa construcción inflúe fondamente tanto na persoa coma nas súas relacións e vínculos.
Perderse neles é chegar, paradoxicamente, ao centro de nos mesmas.
Tiven a sorte de construir e camiñar neste que fixemos en Villafranca del Bierzo o pasado día 14 de agosto para os camiñantes pola paz.
Arboleda de las hijas de Gaia: Laberinto de luz

O Camiño polo Bierzo, camiñamos pola Paz

Retiro no bosque de Busmayor

Vistas dende A Guiana

Ofrenda na Guiana (a que guía)

Espertar na cascada

Saíndo da cova da raposa

Tenderete improvisado na mañán do amencer da chuvia

A avoa faia

O cáliz, segredo da avoa

Camiño polo bosque

As nubes corrían polo ceo e a fraga allea e ensimismada no seu lentor debuxaba formas nos musgos, os regatos mecían a humidade nas follas das faias e o tomillo indiferente florecendo, fosforescendo. E todos eran un na Nai permisiva que os conforma.
Reflexión: Os froitos medran a altura dos ollos dos que son alimento.
A quietude das montañas, o cantar das fontes e as estridencias das pegas compoñían esa realidade, esa maxia á que son invitada a percibir unha vez ó ano.
A calor dos ollos expandíase en luz verde ao susurro da dabza de herbas e flores e o río a levaba ao mar, ao ceo.
Reflexión: A delicadeza das abellas ao pousarse nas flores é un camiño de vida. Deixarse estar en unidade coa beleza sen traspasar máis aló.
Un paxaro miroume coma mira un paxaro a un humán: entre rexas.

Cando inspiro son a mazaira brava, o carballo retorto no caborco, á percura da luz e cando espiro son tan lene como a bolboreta pousada na milenrama.

Verán na aldea, polos soutos, na horta....

Si, pero non

Posta de sol dende a carreiriña

Candi

Candi e Lluisa

  

Tardes estupendas na horta 1

Tardes estupendas na horta 2

Tardes estupendas na horta 3